Tweestrijd in Somaliëdoor Vedat GokKaapstad, 1991

''Het is te riskant om dit soort gesprekken telefonisch te bespreken. Hier achter gesloten deuren is het een stuk veiliger,'' zei Mahdi tegen Johnson.
''Je doelt op het wapenembargo dat binnenkort door de VN wordt ingesteld?''
''Inderdaad. Dat gaat er komen. Het bezorgt mij al twee weken slapeloze nachten. Somalië is al een aantal jaren onze belangrijkste afzetmarkt. We hebben het hier over miljoenen, mijnheer Johnson.''
Johnson ontving een aantal dagen geleden een bericht van Mahdi met het verzoek of hij in staat was hem op korte termijn in Kaapstad te bezoeken. In zijn woonplaats Birmingham was Johnson inmiddels al een belangrijke zakenman. Hij was eigenaar van het telecommunicatiebedrijf Teltomax, waar er de laatste jaren een duidelijke daling van de omzet te merken was.
''Ik zag het al een tijd geleden aankomen en ik heb me erop voorbereid. Als ik kan garanderen dat jouw productie dit en volgend jaar minimaal ongewijzigd zal blijven, wat heb jij mij dan te bieden? De gebruikelijke drie procent provisie is in deze chaotische tijd geen optie,'' gaf Johnson duidelijk aan.
''Wil jij mij dan eerst vertellen hoe jij mij de garantie kan geven?''
''Ik heb de nodige connecties in buurland Kenia, dat alles vanaf daar richting Somalië overnemen. Tegen dezelfde aantallen en dezelfde prijs. Het enige wat er voor ons veranderd, is dat wij Kenia als afzetmarkt gaan gebruiken.''
Opeens leek Mahdi minder bezorgd. Johnson leek hem op het wapenembargo voorbereid te zijn.
''Tegen de garantie die jij mij biedt, ben ik bereid de provisie met twee procent te verhogen.''
''Ik had iets anders in mijn hoofd. Mijn deal is een verhoging van vier procent.''
Mahdi moest even peinzen, maar wist dat de omstandigheden op korte termijn ernstig zouden veranderen.
''Mijnheer Johnson, we hebben een afspraak!''
Ze schudden elkaar de hand.


Somalië, 1992

''Het bloeden stopt niet, Brigitte. Wat nu?''
''Blijf druk op de wond uitoefenen. Breng er desnoods nog een verband aan.''
''Het bloedverlies gaat maar door. Het kind is helemaal bleek geworden.''
Shamsa raakte in paniek. Ze voelde zich machteloos. Hoewel dit soort gebeurtenissen niet zelden voorkwamen, voelde Shamsa bij dit slachtoffer een zwaardere last op haar schouders. Zij had de moeder van het kind beloofd haar uiterste best te doen om het in leven te houden. Haar overige kinderen waren inmiddels door genadeloze kogels vermoord.
''Ik neem het wel over Shamsa. Maak jij de hechting van deze wond maar af. Doe het snel, want anders kan er een infectie ontstaan.''
Shamsa nam de behandeling van een ander slachtoffer over.
Na ernstige inspanningen moest Brigitte concluderen dat het hun niet gelukt was om het kind in leven te houden. Het overleed in korte tijd aan ernstige verwondingen.

Geen een dag was anders in het Volksziekenhuis in Noord-Somalië. Elke dag waren er slachtoffers, ouders die de dood van hun kind moesten zien te verwerken en kinderen wiens ouders de dood vonden. Voor Brigitte en Shamsa, beiden als arts werkzaam, was het een behoorlijke karwei om dag en nacht die situaties te moeten meemaken. Een strijd waarbij het belangrijk was om de emoties onder controle te houden.
Tegen het einde van de dag begaven Brigitte en Shamsa zich op de trappen voor het ziekenhuis. In de verte klonken bombardementen, kogels en geschreeuw. Alles wat zo kenmerkend was voor een oorlog.
''Weet je, Brigitte? Ik heb het eigenlijk nooit begrepen.''
''Wat niet?''
''Waarom jij het leven daar hebt opgegeven om hier tegen de ellende te strijden?"
''Weet je dat dit mij meer voldoening geeft?''
''Echt waar?''
''Absoluut. Daarnaast kan je iets pas optimaal haten als je het van dichtbij meemaakt,'' zei Brigitte.

''Brigitte, er is telefoon voor u,'' zei een van de personeelsleden van het ziekenhuis.
''Ik kom eraan.''
Brigitte liep naar binnen en nam de telefoon over.
''Ja vader, alles gaat goed. Het was weer een zware dag voor Shamsa en mij, maar voorlopig zit ik hier nog wel. Ik verwacht eind volgende maand wel weer in Birmingham te zijn.''
Brigitte liep weer naar de trappen waar Shamsa inmiddels een sigaret zat te roken.
''En, wie was het?''
''Mijn vader. Hij wilde weten of alles goed gaat.''
''Heb je mijnheer Johnson wel de groeten namens mij gedaan?''
''Jazeker. Dat ben ik niet vergeten,'' gaf Brigitte aan.

Koop een Hamanratel!door Esther EstherTelkens als ik geloof dat christenen worden vervolgd en vermoord omdat ze geen goed christen zijn, word ik door mijn mede-christenen afgedroogd.

Telkens als ik geloof is mijn geloof de boodschap dat je je geld aan de armen moet geven, je beddeken moet nemen en wandelen. Op dat punt bracht Hij het ultieme offer, voor als het met ons christelijk geloof mis zou gaan. En het is mis gegaan. Zoals alles is en zal zijn, was ook de PVV in het kabinet Rutte in de hand des Heeren, maar het CDA begreep zelf haar eigen rotte punt niet meer.

Telkens als ik geloof dat huichelaars terecht worden vervolgd, word ik door socialisten op de schouders getikt. Hey meid, kom maar bij ons. Bij ons hoef je niet gelukkig te worden, je bent het al. Aanschouw het morgenrood, bij ons is er geen tweede dood. Ontwaakt verworpen der aarde, verdoemden is hongerssfeer, ja, dat zijn voor mij woorden regelrecht uit het hart van de Heer.

Telkens als ik dit geloof nederlands.nl ventileer, krijg ik van de redactie het bericht dat zij vreest dat de bezoekers deze reactie niet zo geestig zullen vinden als de inzender haar bedoeld heeft of dat de bijdrage te weinig toegevoegde waarde heeft om geplaatst te worden.
Waar haalt zij de mosterd toch vandaan.

Ik zie christenvervolgingen als geloofstesten. Je hoeft trouwens niet gelovig te zijn om gekruisigd te worden. Je vrijheid van meningsuiting of een net iets te grote mond staat zo maar op de tocht, - zie Pim Fortuyn, Theo van Gogh. Nu nog de rest.

Christenen, Moslims, Hindoes en Joden moeten hun vervolgingen bevechten met gebed, niet met een mediagevecht. Dat is alleen voor Zen-Boeddhisten weggelegd. De media zijn in de handen van de Slang.

Zie ik daar de EO, hoor ik hier de RKK? Zit Kafka op uw hielen, Nietzsche achter uw behang? Kruist een tempelier uw pad, heeft u alle eilanden wel gehad? Bent u echt zo bang?

Geen nood, ik trek als eerste wel de stekker uit uw doos. Gebed is geen wet, geen kogelvrij vest. Het menselijk lichaam geen Heilige Geest, geen Kerk. Toch ben ik onlangs nog weer even in de hemel geweest. Inderdaad, als laatste. Geloof is daar gewoon gekkenwerk. Maar ben ik daarom nu uw melaatse?

Ben ik een godslasteraar? Ben ik verdoemd? Doe niet zo raar. Heb ik de naam van God genoemd?

Wat een gristelijk gebazel.
Koop een Hamanratel!



Satan door Arianne Leeuwin“Och loop toch naar de hel!” Een vriendin liep weg. Ik stond te staren naar de deur dat hard dichtklapte omdat ze razend op mij was. Misschien naar de hel gaan zou nog geen slecht idee zijn. Zou ik dan misschien zo’n onmens zijn?

Nu ja, de hel.. Misschien heb ik mijn leven nu echt wel verpest. Als je aan de hel denkt, denk je meteen aan vuur. Dat heel je lichaam gaat verbranden, dat je misvormd bent. Dat je lelijker dan lelijk bent. Je kent het wel die uitspraak “branden in de hel”.

Stel je eens voor als ik mijn vriend bedrieg wat zou er dan nog allemaal gebeuren? Alleen maar verbranden zou toch geen straf zijn? Voor bedriegen zou het nog gaan. Dan kun je nooit nog iemand verleiden. Of je hebt iemand verkracht dan pas zouden ze echt een zware straf voor moeten uitvinden.. Gewoon verbranden zou maar laf zijn van God. Het is misschien een super lieve man maar dan wel onrechtvaardig.

Neen God zou best wel een serieuze straf voor die vieze, vuile, vettige verkrachters verzinnen.. Maar welke dan? Hen confronteren, maar met wat? Je kan hem folteren of zijn geslachtsdeel afhakken met zo’n vlijmscherp mes. TSCHAKKA!

Ja dat vind ik wel een vrij rechtvaardige straf. Wie niet? Mensen die kinderen of mensen verkracht, hoe kom je op zo’n idee om het te doen? Voor die andere mensen die iets mispeuterd hebben zal heus wel een goede straf gevonden worden door God.

Maar zo’n persoon dat kattenkwaad of iets erger heeft uitgespookt zou die eten krijgen of moet hij diëten? Hij zou volgens mij geen 7-gangen menu krijgen. Misschien iets wat ze echt vreselijk haten.. Sommige lusten geen spruitjes, voor diegene staan er spruitjes op het menu. Het is eten of diëten!

Je hebt ook nog natuurlijk die vervelende indringers met hun puntige staart, genaamd de Duivels, die je af en toe een loer komt lappen. Je nog is in de verleiding brengt om je misdaad nog is over te doen of om nog iets erger te doen.. Als je de verleiding kan weerstaan gaat God je beoordelen of je toch geen kans krijgt om naar de hemel te gaan. De wondermooie plek waarbij alles vol kleuren, super lekker eten is, iedereen vrolijk.. Maar die kleine duiveltjes gaan er blijven. Ze gaan je nog altijd af en toe is komen testen.

Eigenlijk op de één of andere manier zijn we allemaal kleine satannetjes. Ofwel leer je er iets uit je “Satan-foutje” of je maakt een nog grotere fout.. Dus in het vervolg 2 keer nadenken wat je gaat uitspoken!